Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Αγαπημένη γωνιά

Όσα χρόνια είμαι blogger,έχω "μπει" σε αρκετά σπίτια.
Σε κουζίνες,υπνοδωμάτια,σαλόνια,κήπους,μπαλκόνια...
Τα αγαπημένα μου είναι δυο αδερφών,της Κατερίνας και της Λίτσας.
Πάντα διακοσμημένα με υλικά από τη φύση ανάλογα με την εποχή,με δικές τους κατασκευές,με λουλούδια,με κεριά,με κλαδιά,με πέτρες,με ό,τι μπορείτε να φανταστείτε.
Εγώ αντίθετα με τη διακόσμηση δεν μπορώ να πω ότι το'χω και πολύ..
Ωστόσο κατάφερα να φτιάξω μια ωραία και ζεστή γωνιά στην κουζίνα μου,με διακοσμητικά που με εκφράζουν και έχουν φτιάξει για μένα φίλες μου!

Στην αρχή είχα μόνο ένα ραφάκι,γιατί τα μπιχλιμπιδάκια μου ήταν λίγα.
Σιγά σιγά έγιναν πολλά,άρχισαν να στριμώχνονται και καθόλου δε μου άρεσε αυτό.
Γι'αυτό ο Γιώργος βρήκε τη λύση:θα βάζαμε ακόμα ένα ραφάκι πάνω από το πρώτο!

Ω τι χαρά!!
Τα πραγματάκια μου τακτοποιημένα και στολισμένα!
Μεταλλικά κουτάκια με cupcakes.
Χάρτινα ρομαντικά κουτάκια.
Κορνιζάκι με μάλλινα cupcakes. 
Και ένα γούρι πλεγμένο για μένα.

Δεν έχω επόμενο στόχο σε αυτό το project της διακόσμησης!
Ό,τι μου έρθει να φτιάξω,θα σας το δείξω!
Σίγουρα θα είναι με χειροποίητες δημιουργίες,γιατί μου αρέσει να στηρίζω τις κοπέλες που ασχολούνται.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Στιγμές...σχολικές!

Στις 10 Σεπτέμβρη του 2013 έγινε στο σχολείο μας η κλήρωση για τα παιδάκια που θα πήγαιναν νηπιαγωγείο μαζί με τα νηπιάκια.
Η κλήρωση έγινε γιατί έπρεπε να καλυφτούν 7 θέσεις που έμειναν κενές από τα νήπια στο κλασικό τμήμα κι έτσι τα 10-12 προνηπιάκια μπήκαν σε κλήρωση.
Μέσα σε αυτά τα παιδάκια ήταν και η Εσθήρ.
Ούτε 4 χρονών ακόμη αλλά πανέτοιμη για να αρχίσει τη σχολική της ζωή.

Τη μέρα εκείνη είχα πολύ άγχος,όπως και οι υπόλοιπες μαμάδες που ήμασταν μαζί στην κλήρωση.
Την είχα προετοιμάσει από το καλοκαίρι που κάναμε την αίτηση ότι μπορεί να πάει σχολείο.Λέγαμε τι θα κάνει εκεί,πώς θα περνάει η μέρα,ότι θα κάνει καινούριους φίλους,θα μαθαίνουν να γράφουν,να τραγουδάνε,θα παίζουν...Και ένιωθα πως αν δεν κληρωνόταν,η απογοήτευσή της θα ήταν μεγάλη.
Ευτυχώς τραβώντας έναν κλήρο,άκουσα το όνομα της Εσθήρ και πανηγύρισα!!
Το ίδιο απόγευμα πήγαμε να πάρουμε τσάντα,μπουκάλι για το νερό,μπολάκι για το κολατσιό,πετσετούλα,χαρτομάντηλα,υγρά μαντηλάκια...
Διάλεξε σετ με τη Minnie,κάτι που έκανε εντύπωση σε μένα και τον μπαμπά της,μιας και συνήθως προτιμούσε αγορίστικα παιχνίδια.
Ξεκίνησε λοιπόν το σχολείο,όμορφα και καλά,με μια κυρία που αγάπησε τα παιδιά από την πρώτη μέρα και την αγάπησαν κι αυτά.Η κυρία Αγγελική!Κεφάτη και με δυνατή φωνή,με αγκαλιές και χάδια,τα καλωσόριζε κάθε μέρα στην τάξη.
Και ερχόταν το μεσημέρι που πήγαινα να την πάρω.
Είχα γνωρίσει 2-3 μαμάδες προνηπίων και με αυτές έλεγα ένα γεια.
Αναρωτιόμασταν όλες πώς να τα πήγαν τα παιδάκια μας κάθε μέρα,αν έφαγαν το κολατσιό τους,αν πέρασαν όμορφα,αν έμαθαν κάτι καινούριο,περιμέναμε την περιβόητη "λίστα" για να ξεχυθούμε στα βιβλιοπωλεία!
Σιγά σιγά ξεθάρρεψα και άρχισα να μιλάω με όλες τις μαμάδες.Με όλες όμως!
Και με τις γιαγιάδες!Και τους παππούδες που έφερναν και έπαιρναν τα παιδάκια το πρωί και το μεσημέρι.
Άρχισα να πηγαίνω στο σχολείο λίγα λεπτά νωρίτερα για να προλάβω να τα πω με τις μαμαδοφίλες μου!Πάντα με πρόσεχαν γιατί ήμουν η μικρότερη και έγκυος στην Αναστασία.
Είπαμε για τις εγκυμοσύνες,τις γέννες μας,αναλύσαμε το πόσο φιλάσθενα ή όχι είναι τα παιδιά μας,αν κάνουν λογοθεραπεία,αν είναι καλόφαγα ή δύσκολα στο φαγητό...
Έλειπε μια μαμά και ανησυχούσαμε τι έγινε.Σαν να χάλαγε η παρέα!

Μετά ήρθε η ώρα να γεννήσω την Αναστασία και το πήγαινε έλα σταμάτησε για λίγο καιρό.
Όχι όμως η επικοινωνία μου με τις μαμαδοφίλες μου!
Ένα τηλέφωνο από τη μια,ένα μήνυμα από την άλλη,μια συνάντηση στο super market με την παράλλη...ο καιρός πέρασε,έφτασε το καλοκαίρι και πέρασε και το Σεπτέμβρη άρχισα πάλι να πηγαίνω εγώ την Εσθήρ στο σχολείο.

Φέτος η παρέα άλλαξε.
Οι περισσότερες μαμάδες έφυγαν-τα παιδάκια τους πήγαν στο δημοτικό (στην από κάτω αυλή!).
Τα καινούρια παιδάκια αρκετά και τα "παλιά" λίγο πιο δεμένα μεταξύ τους.
Εσθήρ,Νικόλας,Βάσια,Δανάη,Στρατής,Σταύρος είναι από πέρσι μαζί και μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν!
Καινούριες μαμάδες προστέθηκαν στην παρέα-αλλά και μπαμπάδες. 
Οι μαμάδες σιγά σιγά έχουν μπει στο κλίμα.Ακόμα και οι γιαγιάδες και οι παππούδες.
Αυτοί που δεν εγκλιματίζονται με τίποτα είναι οι μπαμπάδες!
Φαντάζομαι ότι ντρέπονται να μιλήσουν με μας αλλά δεν έχουν και τίποτα να πουν μεταξύ τους!
Κάθονται παράμερα και περιμένουν καρτερικά να ανοίξει η πόρτα για να πάρουμε τα παιδιά.

Πλέον περιμένουμε το Σεπτέμβρη που θα πάμε Δημοτικό και θα σμίξουμε πάλι όλες μαζί,τα παιδιά μεταξύ τους κι εμείς οι μαμάδες εκεί στην αναμονή!
Ξέρω πως τα μεγαλύτερα έχουν κάνει καινούριες φιλίες αλλά η Εσθήρ ανυπομονεί να είναι ξανά στην ίδια αυλή με τη Λυδία,την Έλενα και την Ελευθερία.Αυτές οι πιτσιρίκες την αγαπούν πολύ και τις έχω δει να την κανακεύουν,να την αγκαλιάζουν και να την παίρνουν να παίξει μαζί τους.
Νομίζω πως θα μου λείψει η ανεμελιά του νηπιαγωγείου από Σεπτέμβρη που θα έχουμε διαβάσματα...

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Η πρωινή μας προετοιμασία

Πολλές φορές διαβάζω για μανούλες που τρέχουν πανικόβλητες να προλάβουν να ετοιμάσουν τα παιδιά για το σχολείο,για παιδιά που αντιδρούν στα ρούχα που έχουν διαλέξει οι μαμάδες τους,που αργούν να πιουν το γάλα τους επειδή χαζεύουν στην τηλεόραση.

Μου φαίνεται παράξενο όλο αυτό,ίσως επειδή στο δικό μας σπίτι δε συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Η μόνη περίοδος "πανικού" ήταν όταν η Αναστασία ήταν ακόμα πολύ μωρό,2 μήνες περίπου δηλαδή.Θυμάμαι πως πολλά πρωινά άφηνα το μωρό να κλαίει στο καρότσι,ενώ έπλενα τα δόντια της Εσθήρ ή έβαζα την Εσθήρ να ντυθεί μόνη της επειδή ήταν επείγον να κάνω άντληση και δεν μπορούσα να τη βοηθήσω.
Η εποχή αυτή πέρασε κι έτσι επανήλθαμε στο πρόγραμμά μας!

Νομίζω ότι το βασικό συστατικό της "επιτυχίας" ενός οργανωμένου πρωινού ξεκινήματος είναι το πρόγραμμα,η ρουτίνα.Να ξέρουμε όλοι με ποια σειρά γίνονται τα πράγματα.
Πολλά παιδιά τα βοηθάει να βλέπουν τη σειρά των πραγμάτων αποτυπωμένη σε εικόνες,πχ.ξύπνημα,πλύσιμο,ντύσιμο,πρωινό,αναχώρηση από το σπίτι.
Εγώ δεν έχω κάνει κάτι τέτοιο γιατί δε χρειάστηκε.
Επίσης είναι σημαντικό,τα μεγαλύτερα παιδιά να βοηθάνε όσο γίνεται στην προετοιμασία και σε κάποιες απλές ενέργειες που πρέπει να γίνουν.

Στο σπίτι μας,τα πρωινά είμαι μόνη εγώ με τα κορίτσια,γιατί ο μπαμπάς μας φεύγει πολύ νωρίς για τη δουλειά.

Το πρόγραμμά μας έχει ως εξής:
Σηκώνομαι στις 7 ακριβώς,πλένομαι και ντύνομαι.
Βουρ στην κουζίνα,όπου αδειάζω το πλυντήριο πιάτων και τακτοποιώ τα πλυμένα.
Αποβραδίς έχω βάλει στην κούπα της Εσθήρ 1 κουταλάκι κακάο και δίπλα ακριβώς το καλαμάκι και στη δική μου κούπα 1,5 κουταλάκι καφέ και 2 κουταλάκια ζάχαρη (η ώρα για το δικό μου καφέ αργεί ακόμη).
Ζεσταίνω το γάλα της και το βάζω στο τραπέζι.
Ετοιμάζω το κολατσιό της,γεμίζω το μπουκάλι της με νερό και τα βάζω στην τσάντα της,μαζί με την πετσετούλα.
(Συνήθως της κόβω μήλο/μπανάνα ή καρότα με κριτσίνια.Αν έχουμε τοστ,βάζω από το προηγούμενο βράδυ ζαμπόν και τυρί μέσα στο ψωμί,και το φυλάω στο ψυγείο.Έτσι το πρωί μένει μόνο να το ψήσω.)
Η ώρα έχει πάει 7:18.
Πάω στο δωμάτιό της,όπου άλλες φορές με περιμένει ξύπνια,άλλες φορές την ξυπνάω εγώ.
Πηγαίνει τουαλέτα,ντύνεται (ή την ντύνω εγώ,αναλόγως τα κέφια της!) με τα ρούχα που έχουμε ετοιμάσει από το βράδυ,για να μην έχουμε και αυτό στο πρωινό μας τρέξιμο.
Στην κουζίνα,κάθεται και πίνει το γάλα της,χωρίς τηλεόραση (την έχουμε σε άλλο δωμάτιο).
Θεωρώ πως δεν έχει κανένα όφελος ένα παιδί από το να χαζεύει στην τηλεόραση με το που ξυπνήσει...
Στο μεταξύ,εγώ σηκώνω το μωρό,της αλλάζω πάνα και την ντύνω και πάμε μαζί στην κουζίνα.
Η Εσθήρ συνήθως έχει πιει το γάλα της και,αφού βάλει την κούπα στο νεροχύτη και το καλαμάκι στα σκουπίδια,ασχολείται με κάποιο παιχνιδάκι της.
Η ώρα έχει πάει 7:26.
Ετοιμάζω το γάλα της Αναστασίας,καθόμαστε στον καναπέ και το πίνει.
Πλένουμε δόντια,πρόσωπο,χτενιζόμαστε.
Παίρνουμε τσάντα,μπουφάν,γάντια,σκούφο,παπούτσια,και κατεβαίνουμε στη γιαγιά,όπου αφήνω την Αναστασία μέχρι να πάω και να έρθω από το νήπιο.
Η ώρα έχει πάει 7:44.
Μιλάμε λιγάκι,βάζουμε σκούφο,κασκόλ,γάντια και μπουφάν και φεύγουμε για το σχολείο.
Η ώρα έχει πάει 7:52.
Στη διαδρομή μου λέει τι όνειρα έχει δει ή πόσο κρύο έφερε στην πόλη μας η Έλσα του Ψυχρά κι ανάποδα ή ότι έχει καιρό να δει το κίτρινο σχολικό που πηγαίνει τα παιδιά σε άλλο σχολείο ή ότι της λείπουν οι φίλες της που φέτος πάνε στην Α δημοτικού και ότι του χρόνου θα είναι μαζί στην ίδια αυλή.Δεν έχω πάντα διάθεση για συζήτηση (αυτό είναι κάτι που πρέπει να δουλέψω...) αλλά προσπαθώ να μην αφήνω τις κουβέντες τις μετέωρες...
Μπαίνουμε στο νήπιο,την αφήνω με φιλάκι και αγκαλιά και βγαίνω.
Η ώρα έχει πάει 8:03.
Σε 7-8 λεπτά το πολύ έχω επιστρέψει,παίρνω την Αναστασία από τη μαμά μου,ανεβαίνουμε στο σπίτι μας.
Παπούτσια και μπουφάν μένουν έξω από την πόρτα.
Βάζω το μωρό στο πάρκο για τον πρωινό υπνάκο της,ανοίγω τον υπολογιστή,πατάω το κουμπί του βραστήρα για να ζεστάνει το νερό,χτυπάω με μια σταλιά νερό τον καφέ με τη ζάχαρη,προσθέτω το καυτό νερό και λίγο γάλα και επιτέλους ήρθε η ώρα να χαλαρώσω,να απαντήσω emails,μηνύματα μέχρι τις 9 παρά.
Οπότε και ξεκινάω δουλειές,μαγείρεμα,καθαριότητα,ψησίματα...μέχρι να πάει 12 και να φύγω με την Αναστασία στο mei tai ή μόνη μου να πάρω την Εσθήρ.

Προσπαθήστε να εφαρμόσετε όσα περισσότερα μπορείτε και τα πρωινά σας θα αλλάξουν.
Για αρχή,γράψτε με τη σειρά όσα πρέπει να γίνουν σε ένα χαρτί και κολλήστε το στον καθρέφτη σας ή στο ντουλάπι της κουζίνας...Για να μην ξεχάσετε τίποτα!

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Τα πρώτα γενέθλια της Αναστασίας Ζωής!

Χτες η Αναστασία είχε τα πρώτα της γενέθλια.
Είναι κλισέ,αλλά μου φαίνεται απίστευτο πώς πέρασε τόσο γρήγορα ένας χρόνος από τη μέρα που τη γέννησα.
Ήταν μια σταλιά νεογέννητο,πολύ πολύ απαλή από το σμήγμα που ήταν καλυμμένη για μεγάλο διάστημα μέσα στην κοιλιά μου,με μια έντονη εσάνς..μωρουδίλας!!Κάτι ανάμεσα σε πούδρα και μαλλί της γριάς.Και τόσο γλυκιά!!
Να'μαστε εδώ τη μέρα της γέννησής της,μια μπεμπούλα 2715γρ και μια μαμά πρησμένη,ταλαιπωρημένη από το χειρουργείο αλλά απίστευτα ήρεμη και ευτυχισμένη!
Και φέτος...μια κουκλίτσα λίγο αρρωστούλα και μια μαμά ακόμα πιο ευτυχισμένη!
Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι.
Είχα αποφασίσει να μη θηλάσω,αλλά να κάνω αντλήσεις.
Ο κόπος ήταν διπλός:έπρεπε να αντλώ και στη συνέχεια να ταΐζω το μωρό.
Κι αν έκανε και εμετό ή γουλιές (που είχαμε πολλέεεεεςςςς!!!),να την καθαρίσω,αλλάξω και ξαναταίσω...Αυτό γινόταν και τη νύχτα φυσικά!Γιατί ως γνωστόν,τα μωρά είναι άνθρωποι της νύχτας!
Αν δεν είχα το Γιώργο να με βοηθάει αυτούς τους μήνες δεν θα τα είχα καταφέρει.
Ευτυχώς κράτησε μόνο 2,5 μήνες η περίοδος του ξενυχτιού!
Μετά αρχίσαμε τα 8ωρα και μετά τα 10ωρα ύπνου!
Οπότε και μετακόμισε στο δωμάτιό της,απέναντι από την Εσθήρ.
Σιγά σιγά μπήκαμε στις στερεές τροφές τις οποίες δέχτηκε πολύ καλά,άρχισε να αποκτάει δύναμη στο σώμα της,μπουσούλησε,σηκώθηκε όρθια,έβγαλε δόντια,έμαθε να κάνει κουπεπέ και πολλά άλλα και τελευταίο κατόρθωμα ήταν τα βήματά της!

Το θέμα για τα γενέθλιά της δεν ήταν δύσκολο να το αποφασίσω.
Από μόνη της είναι μια ηλιαχτίδα μέσα στο σπίτι μας,με το γέλιο της,τα νάζια της,την ήρεμη παρουσία της και τα γλυκά της μάτια.
Οπότε το πρώτο πράγμα που οργάνωσα ήταν το candy bar!
Σε αποχρώσεις του απαλού ροζ και κίτρινου αλλά και με λίγο γαλάζιο για να κάνει τη διαφορά!
Ήλιοι,λουλούδια,ο αριθμός 1 ήταν τα βασικά στοιχεία τα οποία δημιούργησα σε όλες τις μορφές τους!
Τούρτα με έναν τεράστιο χαμογελαστό ήλιο και πολλά λουλούδια γύρω του.
Μπισκότα και cupcakes με ήλιους και το νο1.
Μπεζέδες με άρωμα φράουλα και μπανάνα.
Macarons με άρωμα φράουλα.
Θεϊκά σοκολατένια cake pops σε χάρτινα καλαμάκια με ροζ ρίγες και φούξια και κίτρινα πουά.
Marshmallows κίτρινα,ροζ και λευκά.
Φτιάξαμε και διακοσμητικά από χαρτόνι!!
Μια "αλυσίδα" με διαδοχικούς ροζ και κίτρινους κρίκους και μια γιρλάντα με λουλουδάκια που στη "γύρη" τους έγραφε "You are my sunshine,My only sunshine",εμπνευσμένο από το ομώνυμο τραγούδι του Johnny Cash.
Αγόρασα και τρεις μπάλες και τις κρεμάσαμε στο ταβάνι,ακριβώς πάνω από το candy bar.
(μπορείτε να δείτε τα γλυκά λεπτομερώς εδώ)
Ο μπουφές των αλμυρών ήταν επίσης εύκολη υπόθεση,αφού υπάρχει η φίλη μου Μαρία που έφτιαξε τα περισσότερα μεζεδάκια (πρασοπιτάκια,τυροπιτάκια,λουκανικοπιτάκια,τυλιχτό μακαρόνι με κιμά και τυριά σε φύλλο κρούστας).
Τα υπόλοιπα τα έφτιαξα εγώ:πίτσα σε φόρμα που λιώνει στο στόμα,κοτομπουκιές πανέ,κεφτεδάκια,μπριός με σως γιαουρτιού και ζαμπόν-τυρί και ατομικές σαλατίτσες (καρότο,αγγουράκι,ντοματίνια,πολύχρωμες πιπεριές) με σως γιαουρτιού.
Εδώ θα δείτε και το εσωτερικό της τούρτας μας!!
Κανονικά οι τούρτες που φτιάχνω έχουν τρεις δίσκους κέικ και δυο στρώσεις κρέμας.
Αλλά έκανα λάθος!Και έψησα τη δόση των 20εκ σε ταψί 18εκ,με αποτέλεσμα να βγει ΠΟΛΥ ψηλή και να έχω τη δυνατότητα για μια έξτρα στρώση κρέμας που έκανε τη μεγάλη διαφορά.
Οπότε είχαμε 4 στρώσεις chocolate mud cake με 2 στρώσεις φράουλα και 1 στρώση μπανάνα.
(λυπήθηκα πολύ που έκοψα τη συγκεκριμένη τούρτα...) 
Οι καλεσμένοι μας ήταν αρκετοί και φέτος.
Ήμασταν 17 μεγάλοι και 12 πιτσιρικάκια από 11 μηνών έως 9 ετών.
Έπαιξαν πολύ,έφαγαν πολλά πολλά γλυκά (συγνώμη μαμάδες!),τσακώθηκαν και λιγάκι αλλά πέρασαν καλά!
Όταν ήρθε η ώρα για το κεράκι βοήθησε η Εσθήρ γιατί δεν είχαμε κάνει καμία πρόβα με την Αναστασία!!!Το θυμήθηκα τελευταία στιγμή!!
Η τούρτα της τής άρεσε πολύ,ενθουσιάστηκε με τον ήλιο και έπιανε τις ακτίνες του!!
Και παρά την αδιαθεσία της,δε σταμάτησε να χαμογελάει,να κάνει παλαμάκια και...να μην ξεκολλάει από την αγκαλιά μας!!
Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα πάει αγκαλιά σε κάποιον εκτός από τη δική μου,του μπαμπά της και της μαμάς μου...
Ήταν μια πολύ όμορφη μέρα,ακριβώς όπως άξιζε στο μικρό μας Αναστασάκι!
Χρόνια πολλά μωράκι μου!
Να είσαι πάντα γερή και να μας γεμίζεις με τα χαμόγελά σου!
Σε αγαπάμε πολύ!! 
Εσθήρ-μπαμπάς-μαμά

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

Περπατήσαμε!!

Ίσως έχω κάνει κι άλλο τέτοιο ποστ,για τη μέρα που περπάτησε η Εσθήρ.
Ίσως και όχι,όμως.
Δεν έχει σημασία.
Γιατί τα πρώτα της βήματα τα έχω χαραγμένα στο μυαλό μου.
Θυμάμαι ακριβώς πού έγιναν,τι φορούσε τότε.
Θυμάμαι που σκέφτηκα "μεγάλωσε" καθώς της άνοιξα τα χέρια μου για να έρθει στην αγκαλιά μου.

Έτσι όπως θα θυμάμαι και τα πρώτα βήματα της Αναστασίας,χτες,3 μέρες πριν τα πρώτα της γενέθλια.
Μεγάλωσε κι αυτή...
Έπλενα πιάτα στην κουζίνα και η Εσθήρ φώναξε "Καλέ,αυτή η μικρή κάνει πολλά βήματα!!".
Έτρεξα να δω και μέτρησα 9 βηματάκια!
Όχι μόνο μια φορά!
Από τη στιγμή εκείνη δε σταμάτησε να κάνει βήματα,να πέφτει,να ξανασηκώνεται,να ξαναπερπατάει!
Όλη τη μέρα!
Χαμογελούσε και περπατούσε!
Κι εμείς γελούσαμε,της λέγαμε "Μπράβο" και κάναμε παλαμάκια όλοι μαζί!
Κατάφερα να τραβήξω ένα βιντεάκι για να δει κι εκείνη τα πρώτα της βήματα όταν μεγαλώσει.

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Καλή Χρονιά!!!

Καλημέρα σας!!
Καλή χρονιά σε όλους και όλες,με υγεία,αγάπη και πολλές χαρές!

Είστε καλά?Περάσατε όμορφα τις μέρες αυτές?
Εμείς ναι!
Μέρες γεμάτες με μαγειρέματα,προετοιμασίες και φίλους και οικογένεια!

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς βάλαμε και πάλι τα καλά μας για να υποδεχτούμε το 2015.
Που ελπίζουμε να είναι καλό όπως και το 2014.
Γιατί,προσωπικά,κατάφερα να ολοκληρώσω τους στόχους μου.
Ποιοι ήταν αυτοί?
Μα φυσικά να χάσω τα κιλά που με βάραιναν τόσο πολύ αλλά και να εξελιχθώ λίγο ακόμη στη δουλειά μου.
Για το 2015 οι στόχοι μου είναι 3:
1.Να πάρω δίπλωμα οδήγησης.
2.Να αφιερώνω πιο πολύ χρόνο στα κορίτσια μου.
3.Να εξελιχθώ ακόμη περισσότερο στα επαγγελματικά.
Το πρωί της Πρωτοχρονιάς ένας ζεστός καφές ήταν ό,τι χρειαζόμουν για να ξυπνήσω καλά.
Και μια καρδούλα εμφανίστηκε στον αφρό! 
Με την κατάλληλη προετοιμασία από την προηγούμενη μέρα,το μαγείρεμα κύλησε χαλαρά και είχα χρόνο για φωτογραφίες!
Γιατί αυτές μένουν τελικά και θυμόμαστε πώς πέρασαν οι μέρες,οι μήνες,τα χρόνια...
Με το Αναστασάκι μου δίπλα στο τζάκι.
Αγαπημένες σαλάτες...
Πολύχρωμη με ρόδι,πορτοκάλι,καρύδια και σως μπαλσάμικου με μέλι.
 Πράσινα λαχανικά με αυγά,μανιτάρια,παξιμαδάκια και σως μουστάρδας με σκόρδο.
Το φοβερό σουφλέ με ψωμί του τοστ που έφτιαξα και τα Χριστούγεννα και έγινε ανάρπαστο από μικρούς και μεγάλους!
Χοιρινό ρολό της Μίνας γεμιστό με δαμάσκηνα και πατατούλες.
Ρολό κοτόπουλο γεμιστό με μπέικον και τυριά και πατάτες ψημένες σε χυμό πορτοκαλιού,μουστάρδα και δεντρολίβανο.
Πατατόσουπα βελουτέ σερβιρισμένη με τραγανό μπέικον και τριμμένη γραβιέρα.
Καταπληκτικό γλυκό ψυγείου με μπισκότα oreo,φιστικοβούτυρο και σιρόπι σοκολάτας.
Είχαμε κι άλλα στο τραπέζι μας,μιας που ήμασταν 12 μεγάλοι,5 πιτσιρίκια και 2 μωρά!!
Παστίτσιο της μαμάς,μπουκιές σκορδόψωμου,ζυμαρικά ογκρατέν της Μαρίας,cheesecake nutella της Έλσας,την αγαπημένη μου μηλόπιτα και φυσικά μοσχοβολιστή βασιλόπιτα με φλουρί,που έπεσε στη Μαρία και στο γιο της τον Αλέξανδρο!
Εδώ έχουμε τα μικρά μας,τον Παναγιώτη της Μίνας και την Αναστασία που προσπαθούν να γίνουν φίλοι!!!
14 μηνών ο Παναγιώτης και 12 η Αναστασία σε λίγες μέρες!!
Δεν τα πήγαν και άσχημα για πρώτη φορά!
Η παρέα μας διάλυσε αργά το απόγευμα κι εμείς κουρασμένοι,αλλά τόσο γεμάτοι,μαζέψαμε το σπίτι,βάλαμε τα κορίτσια για ύπνο και χαλαρώσαμε!!!

Και του χρόνου!!

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Christmas time!

Καλημέρα σας!!!
Χρόνια πολλά με υγεία!
Πώς περνάτε τις μέρες των εορτών?

Εμείς περισσότερο στο σπίτι αλλά και με μερικές βόλτες σε φίλους ή στο αγαπημένο μας River West!

Ξεκινάμε παραμονή Χριστουγέννων με εμένα στην κουζίνα,να φτιάχνω γλυκά για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Και τις δυο πιτσιρίκες μου να μπλέκονται στα πόδια μου,ακόμα και σ'αυτή τη μικρή γωνίτσα της κουζίνας που έχω για να μαγειρέψω,να δουλέψω,να φτιάξω τις λιχουδιές μας!
 Τα γλυκά μου λοιπόν ήταν cheesecake και τρουφάκια.
Μια λάθος κίνηση όμως..."μοίρασε" το cheesecake σε όλο το ψυγείο,τον καταψύκτη,το πάτωμα και τη μοκέτα.
Την ώρα της πτώσης ένιωσα την καρδιά μου να σταματάει και δεν είμαι σίγουρη τι ήταν χειρότερο:τα υλικά που πήγαν χαμένα ή το μάζεμα που με περίμενε?
Έκανα μισή ώρα να επαναφέρω την τάξη και την καθαριότητα στο ψυγείο και στα πέριξ.
Και φυσικά έφτιαξα ένα δεύτερο cheesecake σε καινούρια φόρμα,μιας που την προηγούμενη την είχα ψιλοχαλάσει λίγες μέρες πριν...Και χμμμμ....ήταν ο βασικός λόγος αυτής της καταστροφής...
Το βράδυ βάλαμε τα καλά μας και φωτογραφηθήκαμε!!

 Πόση ευτυχία χωράει σε μια φωτογραφία??
Το πρωί των Χριστουγέννων το δέντρο μας ήταν γεμάτο δωράκια.
Η Jessie του Toy Story για την Εσθήρ,ένα τραπεζάκι δραστηριοτήτων για την Αναστασία,ρουχαλάκια και άρωμα για τον μπαμπά και οι αγαπημένες πυτζάμες και καλτσοπαντόφλες για μένα,μαζί με ένα μπουκαλάκι-σαν άρωμα μου φάνηκε στην αρχή-Tentura.
Και φυσικά χριστουγεννιάτικες κάλτσες για όλη την οικογένεια!!!
 Το μεσημέρι ήρθαν οι ξαδέρφες μου με τη θεία και φάγαμε στη μαμά μου,αλλά για γλυκό και καφέ ανεβήκαμε σε μας.
 Τρουφάκια και cheesecake έγιναν ανάρπαστα,μαζί με τα λικεράκια μας!
Ξεκουραστήκαμε λίγο και βουρ για το σπίτι του Χρήστου και της Μαρίας!!

Την Παρασκευή σηκώθηκα με το ζόρι-δεν είμαι για πολλά ξενύχτια πια...
Είχα να ετοιμάσω ακόμη ένα γιορτινό τραπέζι.
Τις συνταγές τις είχα βρει καιρό πριν και με έβγαλαν ασπροπρόσωπη!
και μανιταρόσουπα βελουτέ,η κλασική γιορτινή μου σαλάτα με ρόδι,πορτοκάλι και καρύδια,παντζαροσαλάτα,αναψυκτικά,γλυκά...
Περάσαμε μια όμορφη μέρα με τους φίλους μας!

Χτες το μωρό μας  ήταν λίγο άρρωστο με πυρετό.
Ευτυχώς σήμερα είναι περδίκι κι έτσι μπορώ να σχεδιάσω ήρεμη το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μας!
Με άλλους φίλους,άλλο μενού,αλλά με την ίδια προσμονή!!

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Γενέθλια και γιορτή στο νήπιο!!

Το Εσθηράκι μας έγινε 5 ετών!!
Φυσικά το γιορτάζουμε κι εμείς μαζί της,γιατί μαζί με εκείνη εμείς γίναμε 5 ετών γονείς!

Φέτος λόγω τεχνικών δυσκολιών (γιορτή στο νήπιο ανήμερα των γενεθλίων) το πάρτυ μεταφέρθηκε μια μέρα μετά (σήμερα δηλαδή) και έγινε στο νήπιο,με τους συμμαθητές της και τις δασκάλες.

Η γιορτή χτες κύλησε πολύ όμορφα.Η παράσταση που είχε διαλέξει η κυρία της ήταν η "Αγέλαστη Πολιτεία" με τραγούδια των αδερφών Κατσιμίχα.
Η Εσθήρ ήταν η πρώτη χήνα και μετέφερε στα φτερά της τα καλικαντζαράκια που σκόρπισαν χαρά στους Αγέλαστους.
Στο τέλος της γιορτής ήρθε και ο Άγιος Βασίλης και μοίρασε δωράκια σε όλα τα παιδιά.
 Στο σπίτι πήρε και το δώρο των γενεθλίων της,την πίστα Hot Wheels!!
Στα γενέθλια τώρα...
Είχε διαλέξει τούρτα και μπισκότα Frozen κι εγώ έπρεπε να βρω τρόπο να βγουν χαριτωμένες η Έλσα και η Άννα.Πιστεύω πως είναι από τις πιο δύσκολες φιγούρες όλων των εποχών!
Το αποτέλεσμα ήταν αυτό:
Τόσο η Εσθήρ όσο και τα υπόλοιπα παιδάκια ενθουσιάστηκαν και μάλιστα η Εύη,μια συμμαθήτριά της,κοιτούσε τις ζαχαρένιες κουκλίτσες με ματάκια που έλαμπαν!

Το Εσθηράκι συγκινήθηκε την ώρα που της τραγουδούσαμε "Να ζήσεις Εσθηράκι" στα ελληνικά,τα αγγλικά αλλά και τα κινέζικα!!
Χορέψαμε πολλά τραγουδάκια όλοι μαζί και μετά,καθισμένα σε ένα κύκλο,όλα τα παιδάκια έδωσαν ευχούλες για την Εσθήρ και για τα Χριστούγεννα.
Πήρε δώρο ένα μπλοκ με ζωγραφιές από τους συμμαθητές της και εκείνη τους κέρασε μπισκότα.
Και από σήμερα σχολείο τέλος μέχρι τις 8 Ιανουαρίου,οπότε και θα ετοιμαζόμαστε για το πάρτυ γενεθλίων της Αναστασίας μας!

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Γίναμε μαμάδες...

Πιστεύω πως τελικά οι ορμόνες της εγκυμοσύνης,αυτές που μας κάνουν τόσο ευσυγκίνητες σε ό,τι αφορά ή δεν αφορά μωράκια,δεν εγκαταλείπουν ποτέ τον οργανισμό μας.

Μαθαίνεις πως μια φίλη σου είναι έγκυος κι αμέσως ταυτίζεσαι μαζί της.
Περνάς νοερά τις ναυτίες της,γιατί είχες υποφέρει κι εσύ ένα διάστημα ή σε όλη την εγκυμοσύνη σου.
Έχει την αγωνία να ακούσει την καρδούλα του μωρού της στον υπέρηχο και θυμάσαι το δικό σου άγχος ανάμεσα στους υπερήχους.
Περιμένει πώς και πώς την αυχενική στο τέλος του πρώτου τριμήνου και εσύ χαζεύεις το σποράκι σου στο dvd που σου έδωσαν όταν έκανες την ίδια εξέταση.
Νιώθει τα πρώτα φτερουγίσματα του μωρού της και ανυπομονείς να φτάσει στον 7ο-8ο μήνα για να μπορείς να αισθανθείς κι εσύ τις κλωτσιές ή το κορμάκι του που τεντώνεται.
Μαθαίνει το φύλο του μωρού στη β' επιπέδου και της διηγείσαι τότε που ο δικός σου γιατρός σού είχε πει πως το μωρό μάλλον είναι αγόρι,τα αγόρασες όλα μπλε και τελικά στη β' επιπέδου έμαθες πως είναι κορίτσι!
Πρέπει να κάνει την καμπύλη σακχάρου και της λες να κλείσει τη μύτη και να πιει τη γλυκόζη μονορούφι και σε καμία περίπτωση να μην κάνει εμετό (γιατί είναι πραγματικά αηδία) γιατί θα πρέπει να την ξαναπιεί από την αρχή.
Σου λέει ότι στο doppler είδε το μωρό της σε τρισδιάστατο υπέρηχο και αναστενάζεις γιατί κι εσύ είχες ενθουσιαστεί με αυτή την ανακάλυψη που δείχνει το εμβρυάκι σου σαν το πιο όμορφο άλιεν!
Έχει λίγες συσπάσεις και πρέπει να ξεκουραστεί αλλά καταλαβαίνεις ότι η φύση τη σπρώχνει να προετοιμάσει το σπίτι της,τη "φωλιά" για το μωράκι που θα έρθει σύντομα.Τα ίδια έκανες κι εσύ ένα Σάββατο βράδυ.
Κουράστηκε πια από το βάρος,από τα πρησμένα πόδια,αλλά κυρίως από την αναμονή να αντικρύσει το μωρό της...Και θυμάσαι πως οι μέρες δεν περνούσαν με τίποτα,γι'αυτό έφτιαχνες όλη μέρα μπισκότα και μελομακάρονα.
Δεν μπορεί να κοιμηθεί γιατί δε βολεύεται με τίποτα και ξαγρυπνάει και της λες να κοιμηθεί όσο μπορεί τώρα.Πολύ κλισέ,αλλά δεν ξέρει πώς είναι με ένα μωράκι στο σπίτι.
Και έρχεται Η ΩΡΑ.Λίγη διαστολή,λίγα πονάκια.Ή προγραμματισμένο ραντεβού....Και στο δρόμο για το μαιευτήριο.
Ο τοκετός ολοκληρώθηκε,είτε φυσιολογικά είτε με καισαρική,και ξέρεις πώς νιώθει.Γιατί το ένιωσες κι εσύ.
Δεν τη νοιάζει αν πονάει,αν δεν μπορεί να καθίσει άνετα,αν το μαλλί της δεν είναι στην τρίχα.
Κρατάει το μωρό της στην αγκαλιά,ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τελείωσε η αναμονή και βλέπει το προσωπάκι του για πρώτη φορά.Τόσο δικό της κι όμως η φαντασία της δεν μπορούσε με τίποτα να συλλάβει αυτό το θαύμα που έχει μπροστά της.Το πλασματάκι αυτό γνωρίζει το σώμα της από μέσα.Όπως κανείς άλλος.Το σπλάχνο της.Έχει ακούσει την καρδιά της να χτυπάει πάνω από το κεφαλάκι του!
Το μυρίζει,γιατί πραγματικά αυτή η μωρουδίλα για την οποία όλοι μιλάνε,δεν προέρχεται από τα βρεφικά απορρυπαντικά,αλλά από το κορμάκι του μωρού.Τόσο απαλό,σαν μετάξι από βελούδο,σαν πούπουλο από φτερό αγγέλου.
Αχχχχ τι συναισθήματα...τι στιγμές και πόση αγάπη,ΠΟΣΗ ΑΓΑΠΗ.

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Σοκολατένιο cheesecake

Καλημέρα σας!!
Επιτέλους λίγος ήλιος!
Όχι ότι τρελαίνομαι για τον ήλιο,αλλά τουλάχιστον θα στεγνώσουν λίγο πιο γρήγορα τα ρούχα!!

Σήμερα έφτιαξα ένα σοκολατένιο cheesecake για να πάμε σε ένα σπίτι που είμαστε καλεσμένοι αύριο.
Γενικά προτιμώ τα γλυκά στις παραδοσιακές τους γεύσεις (και ειδικά το cheesecake το θέλω με γλυκό βύσσινο!) αλλά όταν δοκίμασα αυτό το γλυκό από την Έλσα,το αγάπησα.
Ήταν ένα γλυκό που άξιζε τις θερμίδες του.
Όλα τα υπολογίζω έτσι πια!Δε μου αρκεί κάτι να είναι νόστιμο επειδή άρεσε σε κάποιον άλλο.Απαιτώ να αξίζει τις θερμίδες του!

Πάμε λοιπόν να δούμε τη συνταγή βήμα βήμα.

(Για μια φόρμα δαχτυλίδι 25-26εκ διάμετρο)

Για τη βάση θα χρειαστούμε

300-350γρ μπισκότα digestive τριμμένα στο μούλτι
125γρ βούτυρο λιωμένο
2κσ πραλίνα φουντουκιού
1/2 κουτί πουράκια σοκολάτας σπασμένα στο χέρι
100γρ φουντούκια καβουρδισμένα και χοντροκομμένα

Ανακατεύουμε όλα τα υλικά σε ένα μπολ,τα στρώνουμε στη φόρμα μας και βάζουμε 10' στην κατάψυξη.

Για την κρέμα θα χρειαστούμε

600γρ τυρί κρέμα (χρησιμοποίησα philadelphia)
50γρ άχνη
450γρ πραλίνα φουντουκιού

Χτυπάμε στο μίξερ το τυρί κρέμα με την άχνη μέχρι να αφρατέψει και προσθέτουμε την πραλίνα,χτυπώντας μέχρι να ενσωματωθούν.

Για το γαρνίρισμα σπάμε τα υπόλοιπα πουράκια και τα πασπαλίζουμε πάνω από το γλυκό μας
Μπορούμε να προσθέσουμε και γλυκό φράουλα ή βύσσινο,αν θέλουμε.

Βάζουμε στο ψυγείο για 4 ώρες τουλάχιστον ή για ολόκληρο το βράδυ.

Καλή απόλαυση!



Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Χοιρινές μπριζόλες στο φούρνο

Δεν ξέρω εσείς αν καταφέρνετε να κάνετε τις μπριζόλες σας λουκούμι...αλλά εγώ,μετά από 9,5 χρόνια με καθημερινό μαγείρεμα το πέτυχα πριν ένα μήνα περίπου!

Νομίζω πως το μυστικό είναι το μαρινάρισμα και το ψήσιμο.

Να τι κάνω λοιπόν.

Ζητάω από το χασάπη μου χοιρινές μπριζόλες λαιμού με 2εκ πάχος περίπου.
Τις πλένω,τις σκουπίζω με χαρτί κουζίνας και τις βάζω σε μπολ με καπάκι με την εξής μαρινάδα:
μουστάρδα
λίγο ελαιόλαδο
αλάτι,πιπέρι,ρίγανη
1κγ μέλι
Τις αφήνω όλη τη νύχτα στο ψυγείο.

Το πρωί κόβω τις πατάτες σε μικρά κομμάτια,βάζω και τις μπριζόλες στο ταψί μαζί με τη μαρινάδα τους,συμπληρώνω λίγο ελαιόλαδο και ίσως χυμό λεμονιού,σκεπάζω με αλουμινόχαρτο και ψήνω στους 190 βαθμούς για περίπου 1 ώρα.

 

Στη μια ώρα αφαιρώ το αλουμινόχαρτο,γυρίζω τις μπριζόλες και συνεχίζω το ψήσιμο για μισή ώρα ακόμη,μέχρι να πάρουν ωραίο χρώμα.


Απολαμβάνουμε με μια πλούσια σαλάτα λαχανικών!

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Πίτσα σε φόρμα

Καλημέρα και καλή εβδομάδα να έχουμε!
Μετά από 4 μέρες στο σπίτι (λόγω Αγίας Βαρβάρας,σεμιναρίου των νηπιαγωγών και ΣΚ) η Εσθήρ σήμερα πήγε στο νήπιο με τη βροχή να μας συνοδεύει σε όλη τη διαδρομή.
Εμένα η βροχή μου αρέσει πολύ...και ειδικά το πρωί με αναζωογόνησε.

Σήμερα θα σας δείξω μια τρελή ιδέα που είδα στο blog της Άσπας και απλά περίμενα την κατάλληλη ευκαιρία να δοκιμάσω.
Η οποία ήρθε χτες που είχαμε καλεσμένους φίλους μας το βράδυ.
Πίτσα σε φόρμα.
Με πολύ λίγα υλικά,που όμως είναι αρκετά για να την κάνουν μια πεντανόστιμη συνταγή.

Τα υλικά μας είναι:
-600γρ ζύμη πίτσας σε κομματάκια (παίρνουμε έτοιμη ή φτιάχνουμε δική μας-θα σας δώσω τη συνταγή που κάνω εγώ)
-2 φλιτζάνια τριμμένη μοτσαρέλα
-1 φλιτζάνι τριμμένο ρεγκάτο (ή ένταμ)
-250γρ ζαμπόν (ή πάριζα)
-4κσ κέτσαπ
-4κσ ελαιόλαδο
-ρίγανη (ή άλλη μυρωδικά)

*ζύμη πίτσας
500γρ αλεύρι δυνατό ή για όλες τις χρήσεις
1 φακ.μαγιά 
1 πρέζα ζάχαρη
350γρ χλιαρό νερό
1κγ μυρωδικά αποξηραμένα (ρίγανη,θυμάρι...)
1,5 κγ αλάτι
4κσ ελαιόλαδο

Σε ένα μπολ βάζουμε το νερό,τη μαγιά,τη ζάχαρη,τα μυρωδικά και το λάδι.
Ανακατεύουμε με ένα κουτάλι και αφήνουμε 10' να ενεργοποιηθεί η μαγιά.
Προσθέτουμε το αλεύρι και το αλάτι και ζυμώνουμε μέχρι η ζύμη να μην κολλάει στα χέρια και να είναι ελαστική. (μπορεί να χρειαστεί να προσθέσουμε 1-2 κουταλιές αλεύρι ακόμη)
Βάζουμε τη ζύμη σε μπολ που έχουμε λαδώσει ελαφρώς,σκεπάζουμε με μια πετσέτα και το βάζουμε στο φούρνο,στους 50 βαθμούς.Στη μισή ώρα σβήνουμε το φούρνο και αφήνουμε για άλλη μισή ώρα,μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο.

Εκτέλεση
1.Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα του κέικ.
2.Κόβουμε το ζαμπόν σε κομματάκια.
3.Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μέσα σε ένα μεγάλο μπολ και τα βάζουμε στη φόρμα.

4.Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 25-30 λεπτά ή μέχρι να δούμε ότι τα υλικά μας έχουν πάρει ένα ωραίο χρώμα!
5.Αφήνουμε να κρυώσει ελαφρώς,ξεφορμάρουμε και απολαμβάνουμε!

Τέλεια ιδέα για πάρτυ ή για μια απρόσμενη επίσκεψη!!
Δοκιμάστε τη και θα με θυμηθείτε!!

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Η ιστορία γέννησης της Αναστασίας Ζωής

Πέρσι στις 24 Μαϊου κράτησα στα χέρια μου ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης.
Ήμουν ακριβώς 5 εβδομάδων έγκυος!
Παρά τα σενάρια που είχα στο μυαλό μου για να αποκαλύψω το χαρούμενο γεγονός στο Γιώργο και τις οικογένειές μας,δεν κρατήθηκα και του το είπα από το τηλέφωνο.

Πήρα το γιατρό μου,τον μοναδικό Παντελή,και κανονίσαμε ραντεβού μετά από λίγες μέρες για να ακούσουμε καρδούλα και να δούμε το σάκο.
Η καρδιά του εμβρύου μας χτυπούσε πολύ δυνατά!
Και το συναίσθημα μέσα μου ακριβώς το ίδιο,όπως και την πρώτη φορά.
Μια τόσο δα μικρή ζωούλα είχε αρχίσει να αναπτύσσεται μέσα μου.
Η εγκυμοσύνη μου ήταν και αυτή τη φορά πολύ καλή.
Μόνο λίγες ναυτίες με ταλαιπώρησαν για 2-3 βδομάδες,αλλά πέρασαν και επανήλθα στην καθημερινότητά μου.
Όλες οι εξετάσεις και οι υπέρηχοι ήταν άψογοι κι εμείς περιμέναμε κάθε μήνα το ραντεβού για να δούμε το μωρό μας στον υπέρηχο.
Η απίστευτη γιατρός που μου έκανε τους υπερήχους,μας είχε πει από την αυχενική διαφάνεια ότι μάλλον περιμέναμε κοριτσάκι,κάτι το οποίο επιβεβαιώσαμε στον υπέρηχο β' επιπέδου και αρχίσαμε τις ετοιμασίες του δωματίου ΤΗΣ!
Συνέχισα κανονικά τη δουλειά μου,το καθημερινό πήγαινε έλα της Εσθήρ στο προνήπιο,κουραζόμουν,τα πόδια και τα χέρια μου πρήζονταν πολύ,ο Παντελής ανησυχούσε για την πίεσή μου αλλά αυτή παρέμενε πολύ χαμηλή όπως πάντα!

Έτσι πέρασαν οι 38 εβδομάδες εγκυμοσύνης και ήρθε η ώρα του τοκετού.
Προγραμματισμένη καισαρική αυτή τη φορά,κάτι που προτίμησα από το vbac,μετά από πολλή σκέψη.
Το ραντεβού δόθηκε για την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου στο Αττικό.
Έκανα εισαγωγή την Πέμπτη το πρωί,μου πήραν ιστορικό,μου τοποθέτησαν καθετηράκι στη φλέβα και περίμενα το επόμενο πρωί...
Γύρω στις 6 το πρωί ήρθε η νοσηλεύτρια να μου κάνει κλύσμα (το μισώ!) και περίμενα να έρθει η ώρα να με πάρουν για το χειρουργείο.
Στο μεταξύ ήρθε και ο Γιώργος με την Εσθήρ και πρόλαβα να τους δω λίγο πριν με πάρει η πιο συμπαθητική τραυματιοφορέας με την καρέκλα.
Στο χώρο προετοιμασίας φόρεσα αυτό το υπέροχο διάφανο και ξώπλατο ρομπάκι και παντοφλάκια μιας χρήσης.Παρέδωσα σε μια μαία τα ρουχαλάκια που θα φορούσε το μωρό μου μόλις γεννιόταν και περίμενα να με φωνάξουν.
Ήρθε η ώρα και μπήκα στο χειρουργείο,μου έβαλαν ορούς κλπ...έρχεται και ο γιατρός μου και λέω έφτασε η ώρα!!!
Αμ δε!

Την ώρα που με είχαν σηκώσει για να κάνω την επισκληρίδιο ακούω πόρτες να χτυπάνε,τις νοσοκόμες να φωνάζουν...Ένας πανικός.
Μια κοπέλα,έγκυος κι αυτή,έπρεπε να κάνει κατεπείγουσα καισαρική γιατί το σώμα της προσπαθούσε εκείνη την ώρα να αποβάλει το μωρό της.
Αγχώθηκα κι εγώ και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ γιατί το μωράκι διασωληνώθηκε αμέσως και ακόμα μέχρι σήμερα δεν έχω μάθει τι απέγινε τελικά.

Και μετά από αυτό ναι,ήρθε η ώρα για τη δική μου γέννα!
Η αναισθησιολόγος-αστέρι μου έκανε την πιο γλυκιά επισκληρίδιο που έχω δεχτεί.
Ξάπλωσα και το σώμα μου άρχισε να μουδιάζει από τη μέση και κάτω.
Μου έκαναν τα τεστ με βρεγμένο βαμβάκι κι αφού είχα μουδιάσει εντελώς,ξεκίνησε το χειρουργείο.
Ο γιατρός μου και ο βοηθός του μου μιλούσαν όλη την ώρα αλλά εγώ ήμουν σε μια φάση νιρβάνας!
Ήθελα μεν να τους απαντήσω αλλά ήταν σαν να ταξίδευα κάπου ζεστά,χαλαρά...!!
Ήταν μαγικές οι στιγμές γιατί δεν πονούσα καθόλου,αλλά ένιωθα την παραμικρή κίνηση και τράβηγμα που γινόταν στην κοιλιά μου.
Και ξαφνικά,μια δυνατή πίεση,μια ακόμη και ουάαααααα!!!!!
Ήρθε το μωρό μου στον κόσμο!
Ήταν 12:01 το μεσημέρι.
Μια σταλίτσα 2.715γρ και 50εκ.
Τόσο ήρεμη από την αρχή.
Μου την έφεραν να τη δω και να της δώσω ένα φιλάκι και την πήραν να την καθαρίσουν,να τη μετρήσουν και να ράψουν εμένα.
Όλα τελείωσαν πολύ γρήγορα,πήγα στην ανάνηψη κι εκεί μου την έφεραν να τη θηλάσω.

Βγαίνοντας από το χειρουργείο συναντήσαμε το Εσθηράκι,τον μπαμπά μας και τις γιαγιάδες.
Δε θυμάμαι πολλά από εκείνη τη στιγμή,αλλά μου είπαν ότι η Εσθήρ συστήθηκε κανονικά στη μικρή της αδερφή!

Πήγαμε στο δωμάτιο,τακτοποιηθήκαμε και έκανα μια ευχή:να περάσουν γρήγορα οι μέρες και νύχτες του νοσοκομείου για να γυρίσουμε στο σπίτι μας και να βρούμε τους ρυθμούς μας.
Κάτι το οποίο έγινε και ζήσαμε εμείς καλά και κάποιοι άλλοι καλύτερα!

(σε επόμενη ανάρτηση θα σας γράψω για τον θηλασμό αποκλειστικά με θήλαστρο και τη δωρεά μητρικού γάλακτος στο μαιευτήριο Έλενας Βενιζέλου)